Książka czy jej adaptacja? Recenzja książki 13 powodów Jay Asher oraz serialu.

Książka czy jej adaptacja? Recenzja książki 13 powodów Jay Asher oraz serialu.



Zwykle, kiedy jakaś osoba ma nieskalaną opinię, reszta tylko czeka wypatrując okazji, by nie zostawić na niej suchej nitki.




Jeśli śledzicie mnie od jakiegoś czasu z pewnością wiecie, że oglądam bardzo dużo seriali, więc nie mogłam odpuścić sobie i nie obejrzeć tak zachwalanych "13 powodów". Nie byłabym jednak sobą gdybym nie przeczytała książkowego pierwowzoru licząc, że dostanę coś lepszego niż na małym ekranie. Bardzo długo zbierałam się do napisania tej recenzji czy raczej pogadanki na temat książki i serialu. Jestem pewna, że wiele z was będzie miała całkiem inną opinie niż ja, jednak każdy z nas odbiera książki inaczej, a dla mnie "13 powodów" to pozycja która zupełnie nie spełniła moich oczekiwań, jestem skłonna nawet powiedzieć, że ogromnie mnie rozczarowała. 



Zacznijmy jednak od początku. Książka opowiada historię Hanny, która popełniła samobójstwo i postanowiła przedstawić powody swojego czynu na 13 kasetach, które przekazuje osobom, które wpłynęły na jej decyzje. Co skłoniło tak młodą dziewczynę do tak radykalnego kroku? Jak zareagują osoby, które usłyszą swoje imię i nazwisko na kasetach? Czy dla nich to również będzie czynnik do popełnienia zmiany lub zakończenia swojego życia? 



Przede wszystkim chciałabym powiedzieć, że w tym przypadku dużo bardziej podoba mi się przedstawienie tej historii w serialu niż w książce. Książka jest dość krótka przez co niektóre kasety potraktowane są delikatnie, nie przedstawiają dogłębnie danej historii. Czas akcji w książce jest również znacznie skrócony, w serialu Clay boryka się z tym problemem przez dużo dłuższy okres czasu, co przyczynia się do tego, że możemy zobaczyć również reakcje innych na kasety oraz jego relacje z uczniami. Dla mnie postać Hannah jest głównym minusem tej historii. Możecie mi uwierzyć ale miałam już po dziurki w nosie naszej głównej bohaterki i tego w jaki sposób przedstawiła swoje problemy i to jaki miała stosunek do innych, tych których zostawiła, jak i samego samobójstwa. Bo odebranie sobie życia nie powinno mieć formy przedstawienia. Hannah zachowała się jakby miała nadzieję, że jej czyn przyczyni się do tego, że inni ją zauważą, że może po śmierci będzie lepiej postrzegana niż za życia. Rozumiem to, że była dziewczyną słabą, że niektóre z powodów były tak straszne, że sama nie wiem czy dałabym sobie z nimi radę. No właśnie, tylko kilka z nich to problemy, które mogłyby popchnąć normalną osobę do samobójstwa, reszta z nich była tak naciągana, jakby bohaterka specjalnie szukała sobie powodu dla którego może odebrać sobie życie. Wiele sytuacji w których się znalazła mogła załatwić normalną rozmową, spokojnym działaniem czy zwyczajnym zapomnieniem i znalezieniem sobie czegoś co dawało jej szczęście. Ona jednak wolała to rozpamiętywać, nosić w sobie i nic z tym nie robić, jakby trzymanie w sobie bólu i urazy było dla niej najważniejsze. 



Potrafię zrozumieć to, że Hannah czuła się samotna, odrzucona, nie potrafiła znaleźć swojego miejsca, jednak dokładnie tak czuje się milion nastolatków na świecie! Gdyby każdy młody człowiek miał zabijać się z powodów jakie przedstawił nam Jay Asher populacja tej grupy wiekowej zmniejszyłaby się o jedną trzecią. Sama jestem nastolatką, czytam i oglądam wiele produkcji, które poruszają problem samobójstwa, jednak moim zdaniem żadne z nich nie potraktowało tego tematu w sposób tak umniejszający, jakby odebranie sobie życia było jedynie zlepkiem wydarzeń, gdzie niektóre z nich dałoby się spokojnie naprawić. Moim zdaniem jest to krzywdzące dla osób, które doświadczyły prawdziwych tragedii, które mają za sobą próby samobójcze z powodów o których nam się nie śniło, a z przyjemnością przyjęliby życie głównej bohaterki jako naprawdę znośne. 


Dodatkowo warto wspomnieć o osobach słuchających kasety. Oczywiście, część z nich zasłużyła sobie na to, aby się na nich znaleźć. Jednak dla dużej części osób był to tak wielki szok i trauma, że sami nie potrafili sobie z tym poradzić. Czy taki był cel Hannah? Żeby słabsze osoby poczuły się odpowiedzialne za śmierć drugiego człowieka i same odebrały sobie życie? Dla mnie jest to sytuacja niedopuszczalna. Co tu dużo mówić Hannah potraktowała ich jak śmieci, które najchętniej chciałaby zniszczyć. Część z was pewnie powie, że miała do tego prawo po tym jak ją potraktowali. Jednak czy taka jest prawda? Czy Clay, Alex albo Zach naprawdę zasłużyli sobie na takie traktowanie? Czy popełnili zbrodnie, których nie da się wybaczyć? Może i byli samolubni, myśleli tylko o sobie, ale spójrzmy prawdzie w oczy, każdy z nas tak robi. Każdy z nas myśli w pierwszej kolejności o sobie, a dopiero potem o innych i nie jest to żaden grzech, tak działa człowiek oraz świat i nie powinniśmy być tym wcale zdziwieni. 



Podsumowując książka mi się nie podobała, uważam że serial jest od niej lepszy chociaż nadal nieidealny. Postać Hanny plasuje się u mnie na pierwszym miejscu znienawidzonych żeńskich postaci i myślę, że przez jeszcze długi czas nie ulegnie to zmianie. Bardzo chętnie poznam wasze opinie na temat książki i serialu, może akurat macie na ten temat inne zdanie, które bardzo chętnie poznam! 



W książkowym ogniu pytań! - wielki książkowy wywiad z blogerami i vlogerami książkowymi edycja 2!

W książkowym ogniu pytań! - wielki książkowy wywiad z blogerami i vlogerami książkowymi edycja 2!



Ogromnie się cieszę, że mogę ogłosić już kolejną odsłonę serii "W książkowym ogniu pytań!", która cieszyła się bardzo dużym zainteresowaniem. Tym razem zdecydowałam się wciągnąć do akcji bardzo różnych twórców dlatego mam nadzieję, że ta edycja spodoba wam się równie mocno jak poprzednia! Chętnych było tak wielu, że posty z wywiadami zagoszczą na moim blogu przez dłuższy czas i powinny się pojawiać minimum raz w tygodniu :)

Przejdźmy jednak do pytań, które zadałam pierwszej uczestniczce czyli Aleksandry z bloga Nieuleczalny książkoholizm!

Mam nadzieję, że jej odpowiedzi się wam spodobają i chętnie będzie obserwować zmagania kolejnych uczestników, zapraszam również do poprzednich postów z tej serii, gdzie na pytania odpowiadały Klaudia, Cat i Wybredna Maruda! 


W książkowym ogniu pytań! - Aleksandra z Nieuleczalny Książkoholizm. 

Przykładowe pytanie: Harry zadaje takie pytanie Dumbledorowi w jednej z części serii
„Niech mi pan powie jeszcze tylko jedno – odezwał się Harry. – Czy to dzieje się naprawdę, czy tylko w mojej głowie?”
I to jest również pytanie kierowane do każdego uczestnika, interpretacja jest dowolna, można je odnieść do siebie, dowolnej książki, filozofować czy odnosić do samego Harry'ego. Jak tylko masz ochotę, wyobraźcie sobie, że bohater kieruje pytanie zamiast do Dumbledora to do was.

1.  Czy jest coś piękniejszego na świecie od liter?
Cornelia Funke „Atramentowe serce”
Moim zdaniem – tak. Nie zrozumcie mnie źle, kocham czytać, książki moim życiem, ale czasem warto oderwać wzrok od ekranu czy kartki i spojrzeć na otaczający nas świat. Co może być piękniejsze? Dla mnie jest to włoski krajobraz, uśmiech ludzi, których kocham, widok rzeczy, które ludzie robią dla mnie.

2. Zastanawiam się - rzekł - czy gwiazdy świecą po to żeby każdy mógł pewnego dnia znaleźć swoją?
Antoine de Saint-Exupéry „Mały Książę”
Zdecydowanie wierzę w to, że tak. Każdy z nas ma jakieś swoje plany i marzenia, każdy chce coś w życiu osiągnąć. Ale jednocześnie każdy z nas ma inne możliwości, inną motywację do pracy, milion różnych czynników. Mam jednak nadzieję, że każdy człowiek na świecie kiedyś w końcu odnajdzie swój cel i spełni swoje marzenia – nieważne, ile czasu mu to zajmie.

3.  Bądź tak uprzejmy i spróbuj przemyśleć następujący problem - na co by się zdało twoje dobro, gdyby nie istniało zło, i jak by wyglądała ziemia, gdyby z niej zniknęły cienie? Przecież cienie rzucają przedmioty i ludzie. Oto cień mojej szpady. Ale są również cienie drzew i cienie istot żywych. A może chcesz złupić całą kulę ziemską, usuwając z jej powierzchni wszystkie drzewa i wszystko, co żyje, ponieważ masz taką fantazję, żeby się napawać niezmąconą światłością?
Michaił Bułhakow „Mistrz i Małgorzata”
Nie jestem zwolennikiem teorii, że dobro i zło się wyrównują. Że nie byłoby dobra, gdyby jako jego przeciwwaga nie istniało zło. W moim przekonaniu ludzie są z natury dobrzy. To, że czynimy zło jest przejawem naszej słabości, konsekwencją naszych krzywd, może czasem wynika z naszego lęku.  Wszyscy jednak jesteśmy stworzeni do tego, by być dobrymi ludźmi – i dlatego z rozkoszą myślę o świecie, w którym nie ma zła, w którym nie musimy się bać ani ukrywać naszej prawdziwej natury.

4.  Dlaczego ludzie muszą być tak samotni? Jaki to ma sens? Na tym świecie żyją miliony ludzi; każdy z nich tęskni, szuka spełnienia u innych, a jednak się izoluje. Dlaczego? Czy Ziemia powstała tylko po to, by pielęgnować ludzką samotność?
Haruki Murakami „Sputnik Sweetheart”
Często zadaję sobie to pytanie. To aż absurdalne, że w dzisiejszych czasach niemal wszyscy czują się samotni. Myślę, że ziemia nie powstała po to, by pielęgnować naszą samotność, mimo wszystko. Wydaje mi się, że to nasz wybór. Przede wszystkim – spójrzmy, jak teraz żyjemy. Wychodzimy z domu, nakładamy słuchawki. Siedzimy w tramwaju, autobusie, pociągu z wzrokiem wlepionym w telefon tudzież książkę. Gdy ktoś do nas podchodzi, zastanawiamy się, czego chce i jak go najszybciej spławić. To kiedy mamy poznać ludzi, jeśli w ogóle ich nie dostrzegamy? Drugim problemem jest to, że teraz ludzie się boją. Dużo się mówi o różnego rodzaju psychopatach, mordercach.  Dochodzi też lęk o to, że zostaniemy wyśmiani, odepchnięci. Bo teraz dużo łatwiej jest to zrobić – wystarczy dodać jedno kompromitujące zdjęcie na fejsa czy insta i już! Wszyscy znają nasze słabości. Dlatego właśnie izolujemy się, bo wolimy być samotni, niż doznać krzywdy.

5. Czy szaleniec wie, że jest szaleńcem?
Carlos Ruiz Zafón „Cień wiatru”
Nie, oczywiście, że nie wie. W mojej opinii szaleńcy to ludzie, którzy żyją zgodnie ze sobą, mają odwagę robić to, na co mają ochotę.  Postrzegają świat piękniejszym, niż my, „normalni”, zastraszeni tym, co wypada, a co nie.

6.   Czy jeśli człowiek długo przed czymś się broni, traci to zupełnie?
Cassandra Clare „Mechaniczny książę”
Z tym zdecydowanie się nie zgadzam! Bronienie się przed czymś – złym uczuciem, nałogiem, czymkolwiek, sprawia, że poświęcamy temu ogrom energii. To coś jest stale w naszych myślach, kieruje naszymi działaniami, uzależnia nas. Dlatego myślę, że dużo lepiej po prostu odpuścić, zaakceptować, ignorować.

Jeszcze raz dziękuję Aleksandrze za wspaniałe odpowiedzi i mam nadzieję, że widzimy się przy następnym wywiadzie! :)

Musisz dostrzec cuda, żeby się działy cuda.- recenzja książki Oddam ci słońce Jandy Nelson

Musisz dostrzec cuda, żeby się działy cuda.- recenzja książki Oddam ci słońce Jandy Nelson



Musisz dostrzec cuda, żeby się działy cuda.


O książce Jandy Nelson słyszałam bardzo dużo dobrego i byłam niesamowicie ciekawa co tak wspaniałego mogła przygotować nam autorka książek dla młodzieży. Zaczynając lekturę nie byłam pewna czy będę w grupie zwolenników tej pozycji czy może zasilę grono osób, którym "Oddam ci słońce" nie przypadło do gustu. Jednak z upływem stron coraz bardziej pochłaniała mnie historia dwójki bliźniaków, która nie jest wcale tak prosta jak na pierwszy rzut oka się nam wydaje.

"Oddam ci słońce" opowiada historię dwójki rodzeństwa Jude i Noah, która opowiedziana jest z dwóch perspektyw. Narratorem wydarzeń z przeszłości jest Noah, młody artysta, nieradzący sobie ze swoimi uczuciami, światem i prawdą o samym sobie. Teraźniejszość ukazana jest z perspektywy jego siostry, która zmaga się z pytaniem kim tak naprawdę jest i dlaczego nagle straciła wszystko to, co najbardziej kochała. 

Historia bliźniaków to opowieść, która od samego początku wciąga czytelnika. Problemy jakie napotykają na swojej drodze mogą spotkać każdego z nas. Jednak bohaterowie różnią się do przeciętnego człowieka diametralnie, są artystami - sztuka i wrażliwość twórcy żyje w nich i pozwala im na odbieranie otaczającego ich świata zupełnie odmiennie od przeciętnego człowieka. Jude i Noah są jeszcze bardzo młodzi, ale niosą na swoich plecach ogromny bagaż doświadczeń i źle podjętych decyzji, których konsekwencje muszą teraz ponieść. Kiedyś byli nierozłączni, teraz nie są w stanie znaleźć wspólnego języka. Każde z nich ma swój powód dlaczego oddala się od najważniejszej osoby swojego życia, zbiór kłamstw jakie każde z nich zebrało nie pozwala im przełamać muru milczenia jaki wokół siebie wybudowali. Autorka ukazuje nam, że bardzo często, zwykła rozmowa może zmienić nasze życie o sto osiemdziesiąt stopni i rozwiązać wiele naszych problemów. Lepiej jest powiedzieć drugiej osobie prawdę i stawić czoło konsekwencją, niż brnąć w kłamstwa, które potrafią zniszczyć wszystko co budowaliśmy przez wiele lat.  

Muszę przyznać, że na początku miałam problem z rozdziałami pisanymi z perspektywy Noah. Niestety nie należy on do postaci, które darzę sympatią. Jest postacią ogromnie wrażliwą, pełną strachu, zamkniętą w swoim maleńkim świecie. Jego zachowanie było dla mnie wielokrotnie niezrozumiałe i ogromnie irytujące. Jednak z każdym rozdziałem zaczęłam zauważać jak Noah się zmienia, jak pomalutku dojrzewa i staje się zupełnie inną osobą, nie porzucając jednak siebie samego, w głębi serca nadal pozostaje artystą o niespodziewanie wielkiej wrażliwości. Z Jude utożsamiałam się już od samego początku i według mnie to ona jest filarem tej powieści. Jest to zagubiona dziewczyna, która małymi kroczkami próbuje odkryć kim tak naprawdę jest. Nie ma łatwego zadania i nie dziwię się, że robiła to co robiła, jej zachowanie było poparte ogromnym smutkiem i poczuciem odrzucenia. Nie potrafiła pogodzić się z zachowaniem matki, nie czuła, że jest dla niej ważna, nie była w stanie, tak jak Noah odnaleźć w niej drogi do własnego serca i tożsamości. Właśnie dlatego tak bardzo jej postać przypadła mi do gustu i uważam, że wiele młodych dziewcząt zobaczy siebie w postaci Jude. Jest to postać wielopłaszczyznowa, która mimo trudnego zadania stara się żyć najlepiej jak potrafi. Wie jakie błędy popełniła i stara się, małymi kroczkami, naprawić to, co kiedyś zniszczyła.

"Oddam ci słońce" to nie tylko książka o sile braterskich więzi. To opowieść o kłamstwie, rodzinie i roli matki w życiu jej dzieci. Bo właśnie postać matki jest tutaj ogromnie ważna. Wiele sytuacji jakie wydarzyły się w życiu rodzeństwa było spowodowane zachowaniem ich matki, która sama była zagubiona w swoim na pozór szczęśliwym życiu. Książka to prawdziwy kołowrotek emocji, ja czytając ją miałam na zmianę łzy w oczach i ogromny uśmiech na twarzy. Autorka gra na emocjach czytelnika, serwuje mu historię obok której nie da się przejść obojętnie. Ogromnie polecam i jestem pewna, że jeszcze nie raz sięgnę po historię Jude i Noah! 


Tytuł: "Oddam ci słońce" 
Autor: Jandy Nelson 
Ilość stron: 374
Wydawnictwo: Otwarte
Kategoria: literatura młodzieżowa 
Ocena 9/10 

Back to school Book Tag!

Back to school Book Tag!



Teoretycznie mam jeszcze cały miesiąc wakacji, jednak jako, że dzisiaj pierwszy września i większość z was już w poniedziałek zasiądzie w ławkach szkolnych, postanowiłam zrobić dla was Back to school Book Tag, który podpatrzyłam u kochanej Zakątek Fangirl! Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko, że wykonałam go u siebie ;) Zapraszam również bardzo serdecznie na jej bloga, gdzie wykonała ten sam tag! 


#Języki - twój ulubiony autor lub książka
Zapytać książkoholika o ulubioną książka lub autora to tak jak zapytać matkę o jej ulubione dziecko. Takich rzeczy się nie robi! Nie mam jednak innego wyjścia i wymienię kilka książek oraz autorów, których uwielbiam już od wielu lat, więc nie powinny być dla was zaskoczeniem. Autorzy - John Green, Jakub Żulczyk, Stephen King, książki - "Charlie", "Will Grayson Will Grayson", "Radio Armageddon", "Oddam ci słońce" 

#Matematyka - książka, która cię irytuje
Zdecydowanie 13 powodów, która moim zdaniem jest wręcz książką szkodliwą oraz Zostań jeśli kochasz. 

#Nauka - książka, która namieszała ci w głowie 
"Wzgórze psów" spowoduje, że nie odłożycie tej cegiełki do ostatniej strony, a autor i tak rozgniecie wasz mózg na miazgę i nie pozwoli się pozbierać przez długi czas! 

#Historia - ulubiona książka opisująca jakieś wydarzenie historyczne
Nie przepadam za książkami historycznymi dlatego nie miałam tutaj zbyt dużo tytułów do wybrania dlatego postawię na "Parabellum" Remigiusza Mroza.

#Sztuka - ulubiona książka z obrazkami 
"Mały książę" to jedyna książka jaką mogłabym wybrać w tej kategorii, nie ma tag'ów i rankingów Poczytajmycoś bez "Małego księcia"! 

#Muzyka - postać z książki, która ma podobny gust do twojego
Nie jestem pewna o jaki gust tutaj chodzi, ale skoro muzyka, to postawmy na gust muzyczny. Wydaje mi się, że dogadałabym się pod tym względem z Promyczkiem z "Promyczka". 

#Teatr - książka, którą chciałabyś zekranizować 
Jest wiele książek, które chciałabym zobaczyć na dużym lub małym ekranie, aktualnie najchętniej zobaczyłabym "Will Grayson Will Grayson" oraz "Wzgórze psów".

#Lunch - jedzenie z książki, które chciałabyś spróbować
Chyba nikogo nie zaskoczę, jeśli powiem, że najchętniej spróbowałabym jedzenia z Harry'ego! 

#Autobus do domu - książka, która cię relaksuje
Zdecydowanie "Opowieści z Narnii". Dzięki tej historii ponownie mogę przenieść się do beztroskich lat dzieciństwa, w których mogłam odpoczywać ile tylko miałam ochotę, książki idealne!

#Extra Credit - książka, którą ktoś ci polecił i ci się spodobała
"Ślepnąc od świateł", właśnie od tej książki zaczęła się moja przygoda i uwielbienie dla Żulczyka! 


Mam nadzieję, że moje odpowiedzi wam się spodobały, nominuję wszystkie osoby jakie miałyby ochotę wykonać ten tag! Jeśli nie masz bloga to bardzo chętnie poczytam odpowiedzi na pytania w komentarzach :) 
Inna dusza się budzi. A może diabeł. Chętka, by zabić, i już. - recenzja książki Inna dusza Łukasza Orbitowskiego

Inna dusza się budzi. A może diabeł. Chętka, by zabić, i już. - recenzja książki Inna dusza Łukasza Orbitowskiego



- Nie wiem. Ja sobie myślę, że w każdym drzemie coś takiego, tylko w jednym się budzi, a w drugim nie budzi, i tyle - mówi. - Inna dusza się budzi. A może diabeł. Chętka, by zabić, i już.


Czasem jest tak, że sięgając po jakąś książkę wiemy czego się spodziewać i stawiamy poprzeczkę na tyle wysoko, aby sprawdzić czy uda jej się ją przeskoczyć. Kiedy sięgałam po "Inną duszę" nie miałam kompletnie pojęcia czego powinnam się spodziewać. Naczytałam się recenzji, które głosiły, że książka przełamuje tematy tabu, jest mocna i kontrowersyjna. Postanowiłam jednak, że całkowicie zamknę się na opinie jakie poznałam i sama odkryję co tak naprawdę przygotował dla nas Łukasz Orbitowski. 

Książka opowiada o makabrycznej zbrodni, która wstrząsa małym, polskim miasteczkiem. Przecież takie rzeczy się u nas nie dzieją, ludzie nie zachowują się jak zwierzęta, to gdzie indziej można znaleźć takie zbrodnie, ale nie w tak zwyczajnym mieście i to jeszcze w Polsce. Czy jednak to prawda? Czy nie każdy z nas ma w sobie coś co karze nam zabijać, mordować, uderzać? Czy nie jest tak, że staramy się to uśpić, ale pewnego dnia już nie dajemy rady i wybuchamy powodując większy lub mniejszy kataklizm? O tym, właśnie jest książka Łukasza Orbitowskiego, myślę, że jedyny opis jaki powinien być do niej przygotowany to cytat z jej wnętrza: "Ale chyba są inne duchy, wiesz, takie, co żyją w człowieku obok tych naszych dusz, zwyczajnych. I czegoś tam sobie chcą. Niektóre są ciche, inne głośne. Wrzeszczą, hałasują. To jest nie do wytrzymania. Znaczy, tak mi się wydaje, że z takim duchem w środku strasznie ciężko żyć, zwłaszcza jak on chce czegoś, na co ty nie masz ochoty.". 

Łukasz Orbitowski wprowadza nas w typowe, polskie miasto dawnych lat. Jest mistrzem w tworzeniu nietuzinkowego, ale realnego klimatu. Od pierwszej strony rozpościera się nam przed oczami obszar, który kojarzył mi się z dawnymi kronikami filmowymi, które oglądałam jako dziecko z moim tatą. Właśnie ogromny realizm tej powieści i świat, który starsze pokolenie zna od podszewki, jest tak wstrząsający. Bo w tym na pozór normalnym świecie dochodzi do makabrycznej zbrodni, która nie powinna mieć miejsca, która hipnotyzuje wszystkich i każe im się zatrzymać choćby na moment. To jest właśnie w tej pozycji najgorsze, że w trakcie jej czytania zaczynamy się zastanawiać, zatrzymujemy się i odrywamy od codzienności myśląc czy takich ludzi jak główny bohater nie ma wśród nas, czy nie siedzimy z nimi przy jednym stole, uważamy za przyjaciół, myślimy, że znamy ich od podszewki, a tak naprawdę nie wiemy o nich zupełnie nic. Autor przekazuje nam uniwersalną prawdę, że człowiek uwielbia zakładać różne maski i nigdy nie powinniśmy być pewni co do intencji osoby, która może nam się wydawać bliska. Ludzie świetnie udają, potrafią grać i kłamać, a ich najbliżsi często nie chcą poznać ich prawdziwej twarzy, wolą przyglądać się i wierzyć w przyjmowane przez nich pozy i pozory jakie stwarzają bo to jest dla nich o niebo łatwiejsze.

"Inna dusza" to, moim zdaniem, studium ludzkiej psychiki, która jest nieprzewidywalna. Tak naprawdę, nie jesteśmy w stanie odpowiedzieć sobie na pytanie dlaczego ludzie zabijają. Zwierzęta robią to, aby pozyskać pokarm, przeżyć, a człowiek? Czy robi to dla zabawy? A może jest to wewnętrznie zapisane w naszej naturze? Ciężko jest odpowiedzieć na te pytania jednoznacznie. Autor wcale nie stawia nam na nie odpowiedzi, tylko jeszcze bardziej stara się skierować nasze myśli w tym kierunku. Bawi się pozorami i buduje most, który bez oporów burzy w jednej chwili, aby postawić coś zupełnie nowego. 

Książkę bardzo trudno mi ocenić jednoznacznie. Czytało mi się ją bardzo dobrze, chociaż robiłam sobie kilka razy przerwę w czytaniu, aby móc przemyśleć jeszcze raz, to co zaserwował nam autor. Jestem pod wrażeniem z jaką prostotą i zaangażowaniem autor ukazuje życie mieszkańców oraz bohaterów. W książce nie ma jednej postaci, która wychodzi na pierwszy plan. Historia życia każdej z nich jest inna i porusza diametralnie różnie kwestie życia społecznego czy natury człowieka. Polecam ją wymagającym czytelnikom, którzy nie szukają lekkiej lektury, a chcą pomyśleć, więcej nad człowiekiem i bestią jaka może chować się pod fasadą zwyczajnego, dobrego chłopaka. 


Tytuł: "Inna dusza" 
Autor: Łukasz Orbitowski
Ilość stron: 432
Wydawnictwo: Od deski do deski 
Kategoria: literatura współczesna 
Ocena: 8/10 
Copyright © 2014 Poczytajmy coś ! , Blogger