Każdy ma w sobie pierwiastek zła. Ludzie bez skazy nie istnieją. - recenzja Szeptuchy Katarzyny Bereniki Miszczuk

Każdy ma w sobie pierwiastek zła. Ludzie bez skazy nie istnieją. - recenzja Szeptuchy Katarzyny Bereniki Miszczuk

Każdy ma w sobie pierwiastek zła. Ludzie bez skazy nie istnieją.


O Katarzynie Berenice Miszczuk słyszałam dość dużo pochlebnych opinii, więc kiedy ostatnimi czasu udało mi się zamówić jej książkę w bibliotece nie mogłam się oprzeć i od razu zabrałam się za czytanie. Nie miałam kompletnie żadnych oczekiwać co do tej historii, więc z całkowicie otwartym umysłem i sercem zabrałam się za lekturę i muszę przyznać, że była ona idealna na gorące i letnie dni! 

"Szeptucha" opowiada historię Gosławy, która skończyła studia medyczne i aby móc rozpocząć pracę w zawodzie musi przejść praktykę u szeptuchy czyli wiejskiej znachorki. Po tym jak wiele lat temu Mieszko I nie przyjął chrztu, Polska jest krajem, w którym wiara w wielu bogów i moc zabobonów jest bardzo silna. Oczywiście, Gosie nie tak łatwo do tego przekonać. Jednak kiedy spotka na swojej drodze przystojnego Mieszka, a pradawne moce upomną się o naszą bohaterkę wszystko może się całkowicie zmienić. 

Pióro Katarzyny Bereniki Miszczuk mogę określić tylko jednym słowem - fenomenalne! Naprawdę już bardzo dawno nie czytałam książki, w której styl pisania wywarłby na mnie, aż takie wrażenie. Czytając "Szeptuchę" miałam wrażenie, że płynę po słowach i stronach, co czyniło lekturę jeszcze bardziej przyjemną. Książka jest napisana bardzo ciepłym, przystępnym i łatwym językiem, dzięki czemu zrozumienie pradawnych wierzeń czy zabobonów nie sprawia czytelnikowi kłopotu. 

Głównym atutem tej książki jest jednak ogromna dawka humoru. Już dawno nie uśmiałam się, aż tak w trakcie czytania. Dosłownie na każdej stronie byłam w stanie znaleźć coś co wprawiało mnie w dobry nastrój. Pozycja ta to idealny czasoumilacz na ciepłe, letnie dni. Coś wspaniałego, kiedy potrzebujemy odpocząć i odstresować się przy lekturze. 

Bohaterowie książki są bardzo ciekawie wykreowani i bardzo łatwo ich polubić. Główna bohaterka to osoba, którą chętnie poznałabym w rzeczywistości. To dzięki niej książka emanuje ciepłem i humorem. Przez to, że wyolbrzymia niektóre sytuacje czytelnik jeszcze bardziej się w niej zakochuje i chce więcej! Plejada przeróżnych postaci powoduje, że każdy znajdzie w tej książce coś dla siebie. Gosia to postać, której nie da się nie lubić, często zachowuje się irracjonalnie, przez co sytuacje w jakich się znajduje nabierają jeszcze więcej cech humorystycznych. Widać na pierwszy rzut oka, że książka ta jest dokładnie do tego stworzona - aby bawić czytelnika. Zabierając się za lekturę nie warto szukać tutaj głębokiego przesłania, akcji pędzącej na łeb na szyje czy poruszania istotnych problemów, w każdym razie ja nic takiego w niej nie znalazłam. Odnalazłam za to świetną zabawę, uśmiech i mnóstwo ciepła, które przekazuje nam autorka. Myślę, że dokładnie o to tutaj chodzi i osoby szukające czegoś lekkiego, z niebanalną fabuła będą zadowoleni. 

Ogromnie gratuluję autorce pomysłu na fabułę bo jest to coś niesamowitego, jeszcze nie spotkałam się z czymś takim, co jest ogromnym plusem. Dodatkowo akcja książki rozgrywa się w górach świętokrzyskich, nieopodal których mieszkam, więc tym bardziej byłam zachwycona mogąc wyobrazić sobie miejsca, w których w danym czasie przebywali bohaterowie. Bawiłam się przy tej książce wyśmienicie i polecam ją każdemu kto chce miło spędzić czas przy niezobowiązującej lekturze. Obiecuję, że się nie zawiedziecie, a uśmiech nie będzie schodził z waszej twarzy do ostatniej strony! 


Tytuł: "Szeptucha"
Autor: Katarzyna Berenika Miszczuk 
Ilość stron: 352
Wydawnictwo: W.A.B.
Kategoria: fantastyka/romans
Ocena: 7/10 

Opowieść tymczasem biegnie dalej. Jak zawsze, w mojej i Twojej wyobraźni. - recenzja Behawiorysty Remigiusza Mroza

Opowieść tymczasem biegnie dalej. Jak zawsze, w mojej i Twojej wyobraźni. - recenzja Behawiorysty Remigiusza Mroza

Opowieść tymczasem biegnie dalej. Jak zawsze, w mojej i Twojej wyobraźni.



Remigiusza Mroza nie muszę chyba już nikomu przedstawiać. Jest to jeden z najbardziej płodnych polskich autorów ostatnich lat, więc zawsze bardzo chętnie czytam pozycje, które wyszły właśnie spod jego pióra. Za każdym razem, kiedy sięgam po książkę tego autora mam wrażenie, że jest napisana przez zupełnie inną osobę, styl autora nie jest jednoznaczny i bardzo trudno go określić jednym słowem. Właśnie z tego powodu bardzo chętnie sięgam po książki Remigiusza Mroza, "Behawiorysta" również mnie nie zawiódł! 

Pewnego, jesiennego dnia jakiś szaleniec zamyka się w przedszkolu i bierze za zakładników znajdujące się w nim dzieci oraz ich opiekunów. Nikt nie wie czego chce, ani kim tak naprawdę jest ten człowiek. Jak się okazuje całe, krwawe przedsięwzięcie transmituje na platformie internetowej. Jedyna osoba jaka może przejrzeć jego plany jest Gerard Edling, lepiej znany jako Behawiorysta. Czy uda mu się na czas zatrzymać szaleńca ? Czego tak naprawdę oczekuje ten człowiek, dlaczego ludzie chcą brać udział w jego krwawym koncercie i co on tak naprawdę oznacza ? 

Muszę przyznać, że jest to jedna z moich ulubionych książek Mroza. Czytając opinie na temat tej pozycji zauważyłam, że opinie na jej temat są bardzo mocno podzielone. Ja wyśmienicie się bawiłam zagłębiając się w historię Kompozytora i Behawiorysty. Z każdą stroną dowiadujemy się czegoś nowego na temat głównych bohaterów, jednak fabuła nie pędzi na łeb na szyje, powoli odkrywane są wszystkie karty, aż do kulminacyjnego momentu. 

Główny bohater, czyli tytułowy Behawiorysta, to starszy mężczyzna borykający się z wieloma problemami, nie tylko zawodowymi, ale również rodzinnymi. Sprawa Kompozytora, jest dla niego jak promień nadziei na rozwiązanie kolejnej, trudnej sprawy. Wydarzenia jednak nie przybierają takiego obrotu, jaki chciałby Edling, niektóre rzeczy wymykają mu się spod kontroli. Właśnie w tym momencie mam co do książki największe zastrzeżenia. Postać Behawiorysty, z początku zbudowana na fundamentach silnego, pewnego siebie, wiedzącego co robi i do czego dąży faceta, wraz z biegiem fabuły zaczyna się kruszyć. Nasz bohater zmienia się, a przeciwności jakie musi pokonać pokazują, że w gruncie rzeczy nie jest on taką osobą za jaką chciałby być uważany. W kilku przypadkach, po tym jak autor przedstawił Edlinga, nie spodziewałabym się, że dokona on właśnie takiego wyboru, nic na to nie wskazywało, po osobie jaką poznajemy w pierwszych rozdziałach powieści oczekiwałam zupełnie innego zachowania. W takich momentach towarzyszyło mi ogromne zdziwienie i dyskomfort ponieważ to nie był Behawiorysta zachowywał się jak zupełnie inna postać. 

Wielkim atutem tej książki jest to, że wszystko, od pierwszej do ostatniej strony jest ważne. Postacie czy słowa, wypowiedziane od niechcenia w pierwszym rozdziale miały ogromny wpływ na fabułę w kolejnych, późniejszych rozdziałach. Miałam jednak wrażenie, że poprzez wprowadzenie tego zabiegu niektóre wątki poprowadzone były po łebkach. Nie obraziłabym się gdyby książka miała więcej stron lub stworzono by kolejny tom. Dzięki temu dogłębniej mogłabym poznać przeszłość Behawiorysty, jego żony, syna czy samego Kompozytora. Chciałabym wiedzieć o nich zdecydowanie więcej ! 

Podsumowując książka naprawdę mi się podobała. Jest pełna niespodziewanych zwrotów akcji, dobrze zarysowanych bohaterów oraz naszpikowana akcją. Nie da się przy niej nudzić, chociaż warto w trakcie lektury przymknąć oko na niektóre mankamenty, dzięki temu stanie się ona jeszcze przyjemniejsza. Polecam książkę wszystkim spragnionym akcji oraz mam nadzieję, że więcej książek tego typu wyjdzie spod pióra Remigiusza Mroza ! 


Tytuł: "Behawiorysta" 
Autor: Remigiusz Mróz 
Ilość stron: 496
Wydawnictwo: Filia 
Kategoria: kryminał/sensacja 
Ocena: 7/10 
Bardowie opiewają miłość i bohaterstwo wojowników, wychwalają królów i schlebiają królowym, ale gdybym ja był poetą, sławiłbym przyjaźń. - recenzja Zimowego Monarchy Bernard Cornwell

Bardowie opiewają miłość i bohaterstwo wojowników, wychwalają królów i schlebiają królowym, ale gdybym ja był poetą, sławiłbym przyjaźń. - recenzja Zimowego Monarchy Bernard Cornwell

Bardowie opiewają miłość i bohaterstwo wojowników, wychwalają królów i schlebiają królowym, ale gdybym ja był poetą, sławiłbym przyjaźń.



Do książek historycznych podchodzę z reguły bardzo sceptycznie. Mam wrażenie, że nie są to moje klimaty, zazwyczaj mam problem z wciągnięciem się w fabułę, a w trakcie lektury czuję znużenie. Postanowiłam jednak dać im jeszcze jedną szansę. Ogromnie się cieszę, że się na to zdecydowałam, "Zimowy monarcha" udowodnił, że czasem warto sięgać również po gatunki, które do nas nie przemawiają, dzięki temu możemy znaleźć prawdziwe perełki. 

"Zimowy monarcha" to pierwszy tom trylogii arturiańskiej, która opowiada historię o nieustraszonym i wspaniałym Arturze. Jego życie jest jednak owiane tajemnicą, a wydarzenia jakie towarzyszyły śmierci króla Uther'a są podstawą do snucia niesamowitych, pełnych emocji, przyjaźni, nienawiści oraz miłości historii. 

Muszę przyznać, że podchodziłam do tej pozycji dość sceptycznie. Jak wcześniej wspomniałam nie przepadam za książkami historycznymi i najczęściej nie trafiają one w mój gust czytelniczy. Jednak kiedy otrzymałam możliwość zrecenzowania tej pozycji pomyślałam, że jest to idealny moment, aby przełamać swoją niechęć do tego gatunku. Historie o królu Arturze i jego dzielnych rycerzach od zawsze mnie intrygowały dlatego liczyłam na to, że spędzę bardzo miło czas w trakcie lektury, cieszę się że się nie pomyliłam, a czas spędzony na czytaniu tej pozycji nie był czasem straconym. 

Od pierwszej strony jesteśmy wciągnięci do świata pełnego magii, pięknych dam dworu, mężnych rycerzy, walki o władzę i wpływy oraz prawdziwej miłości oraz przyjaźni. Autor z niesamowitą precyzją wykreował świat, który pochłania czytelnika już od pierwszych stron. Czytając miałam wrażenie jakbym sama uczestniczyła w wydarzeniach, jakby działy się one obok mnie.To było moje pierwsze spotkanie z tym autorem, ale już teraz mogę powiedzieć, że postacie, które tworzy, jak i ich otoczenie, przepełnione jest kunsztem i dbałością o każdy, nawet najmniejszy szczegół. 

Postacie pojawiające się na kartach powieści nie są jednowymiarowe, nic nie jest czarne albo białe. Z jednej strony mamy wyraźny podział na dobrych i złych, jednak z biegiem czasu ta granica przestaje być już taka wyraźna, ulega zatarciu. Postacie, które na początku wydawały nam się ucieleśnieniem dobra, podejmują decyzje, które każą nam się zastanowić nad tym, czy dobrze ich ocenialiśmy. Bohaterowie są bardzo ludzcy, przeżywają podobne troski i problemy jak my sami. Czytając powieść Cornwell'a miałam jednak wrażenie, że niektóre cechy, jakie reprezentują postacie są wyolbrzymione, czasem do tego stopnia, że dana postać traciła na autentyczności w oczach czytelnika. 

Ogromnym plusem powieści jest narracja. Wydarzenia poznajemy stopniowo, tak jak powstaje spis historii z życia Artura nad którym pracuje Derfel - postać, która oprowadza nas po świecie wykreowanym przez autora. Książka jest wielowątkowa dlatego zdarza się, że niektóre z nich nie są rozwinięte tak jak byśmy tego oczekiwali. Z wielką przyjemnością przeczytałabym powieść bogatszą o kilkaset stron, gdyby rozwinęła wszystkie rozpoczęte wątki z należytą dokładnością. Tego mi w kilku przypadkach brakowało, ale jest to dopiero pierwszy tom, więc może na odpowiedzi na nurtujące mnie pytania muszę poczekać ? 

Książka ma niesamowity klimat, którym czytelnik nasiąka niczym gąbka. Bardzo trudno oderwać się od historii Artura i jego przyjaciół. Autor potrafi bawić się słowem, zaskakiwać, dzięki czemu czytelnik nie ma chwili wytchnienia. Mimo tego, że nie jestem fanką książek historycznych już nie mogę się doczekać kolejnych tomów.

Tytuł: "Zimowy monarcha"
Autor: Bernard Cornwell 
Ilość stron: 608
Wydawnictwo: Otwarte 
Kategoria: powieść historyczna 
Ocena: 8/10 


Za możliwość przeczytania książki dziękuję wydawnictwu Otwarte :)


W książkowym ogniu pytań ! - Wielki książkowy wywiad z blogerami i vlogerami książkowymi !

W książkowym ogniu pytań ! - Wielki książkowy wywiad z blogerami i vlogerami książkowymi !

Niestety ponownie nie udało mi się dostosować do postawionego sobie harmonogramu publikowania postów, jednak tym razem nie było to z mojej winy. Główną przyczyną były problemy z internetem, przez to doszło do niewielkiego opóźnienia, jednak nie martwcie się, postaram się wszystko nadrobić ! 

Dzisiaj zapraszam was na kolejną odsłonę, już trzecią - jak ten czas szybko leci !, W książkowym ogniu pytań ! 

Tym razem na książkowe pytania zgodziła się odpowiedzieć Klaudia, którą możecie znać z kanału oraz bloga totallbooknerd7. Ogromnie jej dziękuję, że chciała wziąć udział w mojej akcji i mam nadzieję, że bawiła się przy tym dobrze. Mam nadzieję, że to nie ostatnia akcja, w jakiej bierzemy wspólnie udział :) 

Przejdźmy jednak do pytań ! Zapraszam również do przeczytania poprzednich postów z tej serii, w których wzięły udział Cat oraz Martha ! 


W książkowym ogniu pytań ! - TotallBooknerd7







Przykładowe pytanie: Harry zadaje takie pytanie Dumbledorowi w jednej z czesci serii
„Niech mi pan powie jeszcze tylko jedno – odezwał się Harry. – Czy to dzieje się naprawdę, czy tylko w mojej głowie?”

I to jest rowniez pytanie kierowane do ciebie, interpretujesz dowolnie, odnoszac do siebie, dowolnej ksiazki, filozofujesz czy odnosisz do samego Harry'ego. Jak tylko masz ochotę, wyobraź sobie, że bohater kieruje pytanie zamiast do Dumbledora to do ciebie. 


1. - Czy jeśli nikomu na tobie nie zależy, w ogóle istniejesz?Cassandra Clare "Mechaniczny książę"

Klaudia: Na pewno! Ale czy istniejesz szczęśliwie... to już zupełnie inna kwestia.

2. - Jak to się dzieje, że gdy tylko ktoś zbuduje mur, ktoś inny zaraz chce wiedzieć, co jest po jego drugiej stronie?George R.R. Martin "Gra o tron"

Klaudia: Bo w Wielkiej Księdze Typowych Ludzkich Zachowań jest zapis, że człowiek jest przede wszystkim ciekawski. Im bardziej jesteś tajemniczy, im więcej ukrywasz, tym bardziej ludzie chcą wiedzieć, co to jest. Nie obchodzi ich to, czy będzie to coś ciekawego, nudnego, kontrowersyjnego czy wręcz przeciwnie. Ważne, że jest tajemnicą, a oni chcą ją odkryć.

3. - Czy to nie przyjemnie, że jest tak dużo rzeczy, które jeszcze poznamy? To właśnie sprawia, że ja się tak cieszę życiem... świat jest taki ciekawy... Nie byłby taki ani w połowie, gdybyśmy wszystko o nim wiedzieli, prawda?
Lucy Moud Montgomery "Ania z Zielonego Wzgórza"

Klaudia: Prawda! Z Lucy zawsze się zgadzałam, bo jej słowa, przekazywane czytelnikowi przez bohaterów powieści są jednocześnie owiane niesamowitą magią i... prostotą. Bo przecież to jest tak oczywiste. Ale jednak mało kto o tym pomyślał dłużej, zanim to przeczytał. Ile razy widzę lub uczę się czegoś nowego, o czym nie miałam pojęcia, to uświadamiam sobie jak wiele rzeczy jest jeszcze do poznania. I jest to, mimo powyższego cytatu, jednocześnie niesamowite oraz troszkę przerażające. Bo przecież nigdy nie będziemy w stanie poznać wszystkiego, prawda?

4. - Dlaczego ludzie muszą być tak samotni? Jaki to ma sens? Na tym świecie żyją miliony ludzi; każdy z nich tęskni, szuka spełnienia u innych, a jednak się izoluje. Dlaczego? Czy Ziemia powstała tylko po to, by pielęgnować ludzką samotność?Haruki Murakami "Sputnik Sweetheart"

Klaudia: Prawdopodobnie powstała po to, aby człowiek był jednocześnie istotą społeczną i aspołeczną. Bo fakt faktem, jeżeli nie ogranicza nas żadna choroba psychiczna, to my jesteśmy osobami, z którymi najchętniej spędzamy czas. My siebie nie skrzywdzimy, to inni nas krzywdzą. Bo człowiek z natury jest egoistą. Każdy. Na świecie jest, to fakt, tyle milionów ludzi samotnych, że naprawdę po głębszym zastanowieniu człowiek uświadamia sobie, że właśnie przez to nie powinni być w ogóle samotni.


5. - Dopóki istniała na świecie kawa, co złego mogło się wydarzyć?Cassandra Clare "Miasto popiołów"
Klaudia: Nie, Cassie, nie. Kawa nie jest w ogóle przydatna. Dopóki istnieje na świecie kawa może się zdarzyć bardzo dużo złego. Niestety.

6. - A ty jak się masz? - spytał Puchatek.
A.A. Milne "Kubuś Puchatek"
Klaudia: Całkiem dobrze. Nawet bardzo dobrze, dziękuję. Uwielbiam kiedy ktoś zadaje takie pytania. Jak Ci minął dzień? albo Jak się masz? zamiast Co tam?. Sprawiają wtedy wrażenie, jakby wszyscy bez wyjątku się o Ciebie martwili. A przecież każdy z nas lubi wiedzieć, że innym na nas zależy.


Mam nadzieję, że odpowiedzi Klaudii wam się podobały :) Mnie zaciekawiły niesamowicie i jeszcze raz dziękuję, że zdecydowała się mi pomóc. Tak naprawdę to jej należą się największe podziękowania. Na początku myślałam, że będą to zwyczajne, typowe wywiady z blogerami czy vlogerami. Dzięki jej radom udało mi się jednak wpaść na pomysł, aby to książki pytały tych, którzy je kochają. Ogromnie Ci dziękuję, bez ciebie wogóle nie byłoby tej akcji ! 


W KSIĄŻKOWYM OGNIU PYTAŃ ! - WIELKI KSIĄŻKOWY WYWIAD Z BLOGERAMI I VLOGERAMI KSIĄŻKOWYMI !

W KSIĄŻKOWYM OGNIU PYTAŃ ! - WIELKI KSIĄŻKOWY WYWIAD Z BLOGERAMI I VLOGERAMI KSIĄŻKOWYMI !

Cieszy mnie bardzo fakt, że coraz więcej blogerów i vlogerów zgodziło się wziąć udział w Książkowym ogniu pytań ! 

Po statystykach wnioskuję również, że seria postów wam się spodobała, dziękuję bardzo za tak ciepłe przyjęcie wywiadu z Marthą ! :)

Dzisiaj zapraszam was na zapoznanie się z odpowiedziami równie wspaniałej Cat, którą możecie znać z vloga Cat Vloguje ! Ogromnie jej dziękuję za wzięcie udziału i poświęcenie swojego wolnego czasu na wzięcie udziału w mojej akcji. Ślę moc uścisków i mam nadzieję, że nie będzie to ostatnie przedsięwzięcie w jakim wzięłyśmy wspólnie udział ! :)

Przejdźmy jednak do samych odpowiedzi. Dla osób, które nie widziały wpisu z Marthą gdzie wyjaśniam wszystkie zasady odsyłam do zapoznania się z postem. 


W książkowym ogniu pytań! - Cat Vloguje  





Przykładowe pytanie: Harry zadaje takie pytanie Dumbledorowi w jednej z czesci serii
„Niech mi pan powie jeszcze tylko jedno – odezwał się Harry. – Czy to dzieje się naprawdę, czy tylko w mojej głowie?”
I to jest rowniez pytanie kierowane do ciebie, interpretujesz dowolnie, odnoszac do siebie, dowolnej ksiazki, filozofujesz czy odnosisz do samego Harry'ego. Jak tylko masz ochotę, wyobraź sobie, że bohater kieruje pytanie zamiast do Dumbledora to do ciebie.



1. - Przez wszystkie te tysiąclecia ludziom nie udało się rozgryźć zagadki, jaką jest miłość. Na ile jest sprawą ciała, a na ile umysłu?
Ile w niej przypadku, a ile przeznaczenia?
Stephenie Meyer „Intruz”

Cat: Skoro ludziom przez tysiąclecia nie udało się rozgryźć tej zagadki, ja chyba również nie mogę podjąć się definiowania tego, czym jest miłość. To chyba suma przypadku i przeznaczenia, to troszczenie się o kogoś bardziej, niż o samego siebie, to uczucie mimo wszystko, a nie za coś. Ale dzisiaj to już chyba niewiele znaczy, w końcu „kocha się” wszystko i wszystkich, od nowych butów, przez ładną okładkę książki, na widoku za oknem skończywszy. Miłość niesłusznie straciła na wartości, stając się synonimem ‘lubienia’.

2. - Bądźcie szaleni, ale zachowujcie się jak normalni ludzie. Podejmijcie ryzyko bycia odmiennymi, ale nauczcie się to robić, nie zwracając na siebie uwagi. A teraz skupcie się na tej róży i pozwólcie, by objawiło się wasze prawdziwe JA.
- Co to jest prawdziwe JA?
Paulo Coelho „Weronika postanawia umrzeć”
Cat: Nobla temu, kto znajdzie odpowiedź na to pytanie! To chyba ta twarz, którą kryjemy za maską bycia swoim przeciwieństwem tylko po to, żeby się komuś przypodobać, pasować do innych, znaleźć swoje miejsce w grupie, zostać popularnym czy osiągnąć cel.

3. - Nie wiem, co mi się stało. Nie obraź się, ale czasem człowiek nabiera większej swobody przy kimś obcym niż przy kimś, kogo bardzo dobrze się zna. Skąd się to bierze?
Carlos Ruiz Zafón „Cień wiatru”
Cat: Ktoś, kogo się dobrze zna, zazwyczaj również o nas wie wszystko -w związku z czym ma na nasz temat zdanie, ma względem nas oczekiwania, wykreował sobie jakiś obraz w głowie – obraz do którego wypada nam się upodobnić. Obcy zazwyczaj nie ocenia i nie oczekuje, bo jest tylko na chwilę - łatwiej mu powiedzieć prawdę, bo nie będzie się ona wiązała z rozczarowaniem.

4. - Chodzi o to, że należy trzymać się blisko przyjaciół, a wrogów jeszcze bliżej?
Cassandra Clare „Miasto Upadłych Aniołów”
Cat: Nie, chodzi o to, że trzeba wszystkich trzymać tak samo na dystans. Nieraz wróg pomoże nam wtedy, kiedy przyjaciel się odwróci i odwrotnie – przyjaciel potraktuje nas gorzej niż wróg. W zasadzie tylko zachowanie zdrowych relacji, bez nadmiernego zaufania i oddawania swojego życia w cudze ręce pozwala sprawować nam pełną kontrolę i nie prowadzi do problemów.

5. - Co zobaczyłaś, kiedy umarłaś? - Uśmiecha się półgębkiem, niepewnie, jakby czuł się zażenowany własnymi słowami. - Bo chyba nie Morze Spokoju?
Katja Millay „Morze spokoju”
Cat: Jeszcze nie umarłam, jak już do tego dojdzie, to postaram się znaleźć jakiś sposób, żeby to opisać. To byłby bestseller!
6. Czy jeśli człowiek długo przed czymś się broni, traci to zupełnie?
Cassandra Clare „Mechaniczny książę”
Cat: Zazwyczaj tak – niewiele jest takich sytuacji, w których wielokrotnie mamy możliwość wyboru, zmiany pierwotnej decyzji. Każde działanie wywołuje konsekwencje, tworzy jakiś ciąg przyczynowo-skutkowy, więc nie można zakładać, że z każdej decyzji da się wyjść obronną ręką i że po jakimś czasie ten ciąg pozwoli nam wrócić do sytuacji podejmowania pierwszej decyzji – tak, żeby jednocześnie mieć ciastko i zjeść ciastko.  


Mam nadzieję, że i tym razem odpowiedzi uczestników zabawy wam się spodobały. Liczę, że będziecie bacznie obserwować bloga, aby nie przegapić kolejnej odsłony W książkowym ogniu pytań ! Do zobaczenia przy następnym poście ! :)

Copyright © 2014 Poczytajmy coś ! , Blogger